Neden Hemşire Oldum !

Neden Hemşire Oldum !

Sizce 1 insan 22 senede 60.000 kitap okuyabilir mi?

Hikaye videosu için: https://youtu.be/E46c2ewS104

HEMŞİRE ise EVET!

22 yıllık hemşireyim. 22 yıldır altmış bin kişinin hayatına dokundum, altmış bin hikâyeye ortak oldum.

Hastanede çalıştığım süre boyunca elli bin hasta baktım. Elli bin hasta, elli bin ayrı hikâye!

Halk Sağlığı alanında çalıştığım süre boyunca on binlerce kişinin kaza yapmasını, yaralanmasını, hasta olmasını önledim.

Okul Sağlığı alanında çalıştığım yıllarda iki bin çocuk büyüttüm.

Ben bir hemşireyim.

Dünyadaki yirmi sekiz milyon hemşireden bir tanesi!

Hemşirelik, tarihçilere göre iki bin önceye dayanıyor.

‘Modern Hemşirelik’ ise Florence Nightingale ile başlıyor.

Florence Nightingale’in doğumunun 200. Yılı bu yıl.

Dünya Sağlık Örgütü, Florence Nightingale anısına 2020 yılını ‘Uluslararası Hemşirelik Yılı’ ilan etti.

12 Mayıs, Florence Nightingale’in doğum günü, bizlere ‘Dünya Hemşireler Günü’ olarak armağan edilen özel gün.

Bu yıl, 12 Mayıs ‘Dünya Hemşireler Günü’ çok daha anlamlı, çok daha özel bizler için..

………..

Tarihi bu kadar eskilere dayanan, hemen hemen her sektörde karşımıza çıkan, doğumdan ölüme tüm yaşam yolculuğumuza eşlik edebilen bir meslek grubundan bahsediyorum.

HEMŞİRELİK

Bir insan neden hemşire olmak ister? Hiç düşündünüz mü?

Herkesin bir hikâyesi var.

Ben bugün size kendi hikayemi anlatacağım.

………………….

Babasının hastalığıyla büyümüş küçük bir kız çocuğuydum ben.

Küçükken en büyük hayalim iğne yapmayı, serum takmayı öğrenmekti.

Bunları bilirsem önce babamı, sonra bütün hastaları iyileştirebilirim sanıyordum.

……………

Yıllar sonra hemşire olduğumda hatırladım hayalimi, hayalim gerçek olmuştu, ben HEMŞİRE olmuştum. İğne yapmayı, serum takmayı en iyi şekilde öğrenecek tüm hastaları iyileştirebilecektim.

Yalnız, bilmediğim çok önemli bir şey vardı!

Hemşirelik; iğne yapmak, serum takmaktan ibaret değildi.

HEMŞİRELİK koskocaman bir bilim dalıydı.

Bunu da 4 yıllık lisans eğitimim sonrası 3 yıllık hemşirelik masterı yaptığımda öğrenecektim.

Hemşirelik eğitimi upuzun bir yolculuktu ve benim yolculuğum çoktan başlamıştı.

Yıl 1998, ilk staj kağıdım elime ulaşmıştı bile!

‘Nöroşirürji Kliniği’

‘Senin stajın nereye çıktı?’ sorusuyla karşılaşacağım diye ödüm kopuyordu.

Okuyamıyordum, söyleyemiyordum, anlayamıyordum bile..

Nasılsa öğrenecektim.

............

Staj günüm geldiğinde, giydim pembe formalarımı, gittim staj yapacağım kliniğe..

Yaşayacaklarımdan habersiz, ilk günümün heyecanıyla arkadaşlarım ve ben hocamızı dinlemiştik.

Kısa açıklamalardan ve mesleğin önemini anlatan ifadelerinden sonra hepimize birer yönerge verilmişti.

Hasta odasında hastalara müdahale etmemiz yasaktı.

Birilerine danışmadan hareket edemezdik.

Anlamadığımız her durumda soru sorabilirdik.

Bize izin verilmeyen hiçbir şeye dokunamazdık.

Hocamız, gün boyu hepimize eşlik edebilecek, yardım edebilecekti.

Gün sonu öğrendiklerimizi paylaşacak ve tartışacaktık.

Tek yapmamız gereken ise gözlem yapmaktı.

Her birimiz bir hasta odasına gözlem yapmak için gönderilmiştik.

Artık başıma geleceklerden habersiz girdiğim hasta odasındaydım.

Odada 2 saat vaktim vardı. 2 saat gözlem yapacaktım.

Hasta odası nasıldır?

Hasta dosyasında neler bulunur?

Hemşire gözlem notunda ne yazar?

Hekim yazıları nasıl okunur?

Serum nasıl hazırlanır?

Odaya kimler ne sıklıkta girebilir?

Havalı yatak neye benzer?

Cihazların sesi nasıldır?

Buna benzer bir dolu soruya yanıt bulmak adına gözlem yapmaktı tek görevim.

Ben öyle sanıyordum.

2 saati doldurduğumda; defalarca kez okuduğum dosyadan bazı kelimelere aşina olmuştum.

Çin işkencesine benzeyen cihaz sesleri senfoniye dönüşmüştü.

Odadaki kokulara alışmış, ayakta durmaktan ise yorulmuştum.

Aklımdan geçen tek şey; artık öğle yemeği vaktinin geldiğiydi.

..

Yemeğe gitmek ve odadan kurtulmak için kapıya yöneldiğimde iki çift gözle karşılaştım.

Odanın camından umutla içeri bakan, kapıya yöneldiğimde gözlerimizin kesiştiği, hayatımın değişmesine sebep olacak o iki çift göz..

Bir kadın ve kızı!

Benim artık kaçacak ikinci bir sebebim vardı; hasta yakınları..

Hızlı adımlarla kapıya ulaşırsam onlardan kolayca kaçabilirdim.

Etrafta benden başkası da yoktu.

Hiçbir şey planladığım gibi olmadı...

Kapıya yaklaşır yaklaşmaz, bileğimi bir el yakaladı. Gözlerime umutla bakan 2 çift göz ve bileğimde halen hissi emaneti yirmi iki yıl sonra bile kanımı donduran o duygu..

‘Kocam iyi mi?’ diye sordu.

Kocası mı? Biliyor musunuz o an fark ettim; ben bir erkek hastaya bakıyormuşum.

Bir kadının kocası, bir kız çocuğunun babasına!

Kulağımda halen aynı ses yankılanıyordu? İYİ Mİ? İYİ Mİ? İYİ Mİ?

Bir fikrim var mıydı? 2 saat boyunca iyi olduğuna dair veya kötü olduğuna dair bir fikrim oluşmuş muydu?

HAYIR!

Sorunun cevabını bilmiyordum, ama bildiğim bir şey vardı; ‘İYİ’ dersem kaçışım kolaylaşacaktı. ‘KÖTÜ’ dersem yeni sorular eklenecekti.

Korkak bir sesle ‘İYİ’ dedim.

İyi der demez bileğimdeki el avuçlarımı doldururken kızının eli de karıştı avucumun içine.

Avucumun içi iki el ve umut, minnet, teşekkür.. binlerce duyguyla dolmuştu.

Bu sefer kız çocuğu bana yaklaşıp şöyle dedi;

‘BABAM GERÇEKTEN İYİ Mİ?’

O an hayatımın film şeridi gibi gözümün önünden geçtiğini hatırlıyorum.

Bu mesleği seçmeme neden olan küçük kız çocuğu AYŞE ve hayatı boyunca merak ettiği soru

‘Babası acaba iyi mi?’

En çok merak ettiğim soru bana yöneltilmişti ve benim verecek hiçbir cevabım, söyleyecek hiçbir sözüm yoktu.

Üzerimde hemşire forması vardı. Kime neydi ilk günüm oluşundan.

İkinci ürkekliğimle ‘EVET’ kelimesi çıkıverdi ağzımdan. Artık kaçmak, kurtulmak istiyordum. Söylemem gerekeni çoktan söylemiştim.

Hatta odada kalma nedenimi bile öğrenmiştim.

Sorumluluk duygusu nedir? Bir insanın sorumluluğunu taşımak ne anlama gelir?

O gün stajımın ilk gününde ne öğrenmem gerektiğini oracıkta fark etmiştim.

Kaçmak için bir adım daha attım. Bu sefer gözüme kocaman bir yazı ilişti.

‘SORUMLU PERSONEL HARİCİ İÇERİ KİMSE GİREMEZ!’

İkinci tokadımı çoktan yemiştim.

Benim üzerimde hemşire forması vardı.

Ben içeri girebilen, hastanın sorumluluğunu alabilen, hastanın iyiliği için savaşan insanlardan bir tanesiydim.

Ben hemşireydim.

Farkında mıydım? O ana dek hayır!

Şaşkındım, duygularımı anlamaya çalışıyordum.

Öğle yemeği vakti gelmişti.

Sersemliğim beni hastane bahçesine zor ulaştırdı.

……………….

YEMEK SONRASI NE Mİ OLDU?

O stajyer hemşire kliniğe geri dönmedi.

Kliniğe geri dönen pembe hemşire formasıyla, sorumluluğunun farkında olan ‘AYŞE HEMŞİRE’ idi.

O an anlamıştım. Hemşire olacaksam bir dolu hikâye biriktirecektim. İlkini çoktan yaşamıştım bile..

Hemşirelik yaptığım yıllar boyunca binlerce hikaye kitabım olacaktı kütüphanemde..

Hemşirelik mesleğini bu denli güzel, bu denli kutsal, bu denli anlamlı yapan da bu değil miydi?

Kütüphaneye önce kendi hikâye kitabınızı koyuyorsunuz.

Güzel hikayelerimiz olsun.

‘12 Mayıs Dünya Hemşireler Günümüz’ kutlu olsun.

Ayşe ŞENGEL

Uzman Halk Sağlığı Hemşiresi

Sercan Yılmaz

banner42
YORUM EKLE
YORUMLAR
SELİMCAN
SELİMCAN - 7 ay Önce

GÜZEL BİR MESLEK.ÖZÜNDE İNSANLARI SEVMEK VAR. AMA LÜTFEN SEVERKEN DE KUTSALLAŞTIRMAYALIM. SAYGILARIMLA.

HEM SAG MEM
HEM SAG MEM - 7 ay Önce

SAKIN HA SAKIN HEMŞİRE SAĞLIK MEMURU OLUYUM DEMEYİN YOKSA ANANIZ...
.sadece salgında değil bir hemşire sağlık memuru olarak servislerde yoğun bakımlarda ameliyathanelerde hasta olan her yerde hastanın her türlü ihtiyacını gideriyoruz hastanın terine çapagına kurban oluyoım bunlar en basit işler hastanın bokunu altını alırısın banyosunu yaptırırsın enfeksiyonu bulaşıcı hastalığlıy uğraşırsın sondası pansumanları enfeksiyonlu bitmeyen tedaviler say say bitmez böyle saçma bir meslek iş tanımı olarak böyle genş bir meslek yoktur yaptığın iş belli değildir her işi yaparsın ünıversite de 4 yılın geçsin anan ağlasın ama bir lobarant teknisyeni bir röntgen teknisyeni bir aneztezi teksnisyeni odyometri vbvb llise en fazla yokul çıkışlı meslekler senden daha rahat bir şekilde çalışşsın aynı maaşalrı alsınlar yatığı bir iş var onu yapsın o işide zaten artık makinler yapıyor bir numuneyi makineye koyarlar yada bir tuşa basarlar bir de makinenin temizliğini yaparlar hastalara müdahale hakları bile yok iken bir enjesiyon yapmaya bile yetkileri yokken nasıl olurda aynı tutuluyoruz bizlerle aynı maaşaı alırlar varmı böyle bir adaletsizlik bundan dolayı sağlık mem erkek hemşirelerin hemşirlerin maaşlarıda döner sermayeleride diğer sağlık çalışanlarında fazla olmalıdır
kimse artık bu kadar düşük maaşa ve çalışma şartlarının zorluğuna istinaden hemşirelik ve sağlık memurluğu yapmak istemiyor ileride hastalara bakacak kimseler kalmayacak kimse bu meslekleri tercih etmiyor yada artık doktorlar yapaak bu işleri ileride şahsım imkanım olsa bir dakika bile durmam bu meslekte ve bu bakanlıkta mahalle bekçisi, posta dağıtıcısı, zabıta, itfaiyeci olurum daha iyi bu meslekler bile bizden yüksek maaş alıyor ve yaptıkları iş belli mis gibi bu kadar yani artık nefretimizin boyunu görun uzman çavuzbekçi bile olmak posta dağıtıcı bile olmak istedikten sonra artık siz pay biçin ne kadar bitiğiz

Bu sektörde yıllarını vermiş bir hemşire olarak (sağlık memuru erkek hemsirelerde dahil ) sakın ha sakın bu meslekleri seçmeyin bir ömür boyu pişmanlık duyar bırakmak için yer arar durursunuz.ne maaş olarak tatmin eder kamuda en düşük maaşı alırsınız ne aile yaşantınız olur nobetlerden dolayı ne değeriniz kıymetinin oneminiz olur iş hayatı boyunca her işi yaparsınız yaptırırlar ne geceniz ne haftasonunlariniz ne yaz ne kış tatilleriniz olur yeri gelir hastanın refakatçi su yeri gelir bakıcısı olursunuz ama hiçbir oneminiz olmaz siddetin alasını görürsünüz.bu kadar yoğun çalışmanıza bu kadar emege ragmen karşılığını alamazsınız maaş olarak kısacası bu meslekten uzak durun

Yaklaşık 20 seneye yakın iktidar olan ak parti sağlık çalışanlarınin hiçbir derdine derman olmamıştır aksine elimizde olanlar bile gitmiştir son 10 senedir döner sermaye alamaz olduk ,kamuda en düşük maaşı alır olduk bunca fedakârca çalışmalarımıza rağmen sagliktaki bu başarıya bu dönüşüme rağmen ne bir değerimiz kaldı ne itibarının sağlıktaki bu memnuniyet ak Parti'nin oylarına yansımasına rağmen 20 senedir demediler ki sağlık çalışanları nin özlük haklarını maaşlarını iyilestirelim şiddeti onleyelim demediler bir hemsire bir sağlık memuru bekciden zabıtadan polisten uzman çavuş tan öğretmenden düşük maaş alıyorsa ben bir sağlık çalışanı olarak itiraz ederim dünyada örneği yoktur kamuda en düşük maaşı sağlık çalışanlarının aldığı başka bir ülke yoktur saglık çalışanları olarak hemşireler saglık memurları olarak ilk önce maaslarimizin en az polisler , astsubaylar kadar olmasını istiyoruz .yillardir bekletilen çözülmesi gereken dağ gibi sorunlarımız var.

1) maaşların en az 6000 TL ye yükseltilmesi.
2) polis asker ler gibi yıpranma payı verilmeli
3)doktorlar gibi sabit ücretlerin emekliliğe yansıtılması.
4) 3600 ek gösterge nin sadece sağlık memurlarına hemşirelere değilde tüm sağlık çalışanları na verilmelidir.
5) ulaşım servis hakkı ücreti veya polisler öğretmenler gibi ücretsiz veya indirimli olmalı.
6)bütün şehirlerde öğretmenleri polisevleri gibi misafir haneler olmalıdir

hükümet 20 yıldır sağlık çalışanları için elle tutulur hiç bir sey yapmamıştır şu zamanda bile milletin yaptıklarının yanıda 3 aylık bir iyileştirme hiç birseydir bu iyileştirmeyi belediyler öğrermenler diğer kurumlar bile kendi çalışanlarına yapmıştır kamuda en düşük maaşı sağlık çalışanları alıyor bir bekçi bir imam bir öğretmen bir polis bir zabıta bile sağlık çalışanlarından yüksek maaş alıyor

15 yıllık bir hemşire bir sağlık memurunun eline geçen 4600 iken yeni işe başlayan bir bekçi 5000 tl bir polis memuru 6000 tl alıyor kimsenin aldığı maaşlarında gözümüz yok ama bizlerin emeklerinin karşılığı bu maaşlar değildir bizler daha mı çalışıyor daha mı değersiz bir iş yapıyoruz. artık yeter boş laflara alkışlara teşekkürlere ara verin emeğimizin hakkını verin istiyoruz

SIRADAKİ HABER